Η ήττα από την Ηρακλή ήταν απολύτως φυσιολογική. Άσχετα από την πολύ άσχημη εικόνα που έβγαλε ο Άρης πάνω στο παρκέ και το μέγεθος της ήττας, ήδη πριν από το παιχνίδι υπήρχε ξεκάθαρο φαβορί για συγκεκριμένους λόγους.

Αρχικά, η έκβαση των παιχνιδιών σε αυτή τη φάση της σεζόν δεν αποτυπώνει απαραίτητα τη διαφορά ποιότητας μεταξύ των ομάδων αλλά περισσότερο αναδεικνύει τη διαφορά ετοιμότητας. Ο Ηρακλής είναι μία ομάδα που μοντάρεται από τον Αύγουστο, σε αντίθεση με τον Άρη που ολοκλήρωσε το ρόστερ του τέσσερις μέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος.

Ο τραυματισμός του Μποχωρίδη ήρθε και έδεσε με την έλλειψη ετοιμότητας. Γιατί με την απουσία του αρχηγού του, ο Άρης δεν έχασε μόνο τον ηγέτη και πιο φορμαρισμένο του παίκτη. Έχασε επίσης και τον παίκτη που προς το παρόν αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο αξιοποίησης των υπόλοιπων παικτών του ρόστερ. Ακόμα και οι καλύτεροι επιθετικά παίκτες του Σούλη Μαρκόπουλου, ο Ντραγκίσεβιτς και ο Γκετσεβίτσιους είναι «ετερόφωτοι», εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την σωστή ομαδική επιθετική λειτουργία και δεν συνηθίζουν να δημιουργούν οι ίδιοι φάσεις για τον εαυτό τους.

Με τον αριθμό των προπονήσεων που έχει κάνει η ομάδα να είναι πολύ μικρός, λογικό είναι να μην έχει δουλευτεί πολύπλευρα η επιθετική λειτουργία. Λογικό είναι, τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα, ο προπονητής να δουλεύει στην προπόνηση συγκεκριμένα plays, με συγκεκριμένους επιθετικούς άξονες. Ο σημαντικότερος άξονας είναι ο Μποχωρίδης, με τον τραυματισμό του να έφερε και πλήρη αλλαγή του προπονητικού πλάνου. Με τις λίγες μέρες που μεσολάβησαν μεταξύ του τραυματισμού του και του χθεσινού αγώνα, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε ο χρόνος να υπάρξει ένα plan b.

Η κόπωση ήταν ένας ακόμα παράγοντας που προδίκαζε την αποτυχία. Έχοντας ήδη παίξει ένα δύσκολο ματς την Τετάρτη, ήταν ακατόρθωτο για παίκτες που δεν έχουν κάνει προετοιμασία με την ομάδα και επομένως δεν έχουν την κατάλληλη φυσική κατάσταση, να ανταπεξέλθουν σε ακόμα ένα απαιτητικό παιχνίδι τρεις μέρες μετά.

Τα παραπάνω είναι προβλήματα πρόσκαιρα. Θα λυθούν ή θα περιοριστούν με το πέρασμα του καιρού και με τη δουλειά στις προπονήσεις. Το ανησυχητικό στοιχείο, όμως, είναι ότι ο Ηρακλής χθες ξεγύμνωσε το σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου αναδεικνύοντας τα δομικά προβλήματά του.

Οι Χάνλαν(κυρίως), Σμιθ και Σούλερ περνούσαν όποια στιγμή ήθελαν τον προσωπικό τους αντίπαλο. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, η περιφερειακή άμυνα του Άρη εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, με τους περισσότερους πόντους του Ηρακλή να προέρχονται από αρχικά ρήγματα που προκαλούσαν στην άμυνα του Άρη οι περιφερειακοί του Γιάννη Καστρίτη. Το πρόβλημα της αδύναμης περιφερειακής άμυνας αποτελεί δομικό στοιχείο του φετινού ρόστερ του Άρη. Καμία ομάδα δεν έχει την πολυτέλεια να έχει δύο μέτριους αμυντικούς στην περιφέρεια (Τάλτον και Γκετσεβίτσιους). Ειδικά στην Basket League, που πλέον οι περισσότερες ομάδες διαθέτουν δύο και τρεις κοντούς Αμερικανούς με βασικό στοιχείο την εκρηκτικότητα.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν συνυπολογίσουμε και τα μειονεκτήματα της δεύτερης γραμμής άμυνας. Μετά το αρχικό ρήγμα στην άμυνα του Άρη, δεν υπάρχει παίκτης ικανός να σταματήσει τον αντίπαλο γκαρντ από την εκτέλεση ή από τη δημιουργία.

Και αυτό φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις χθες. Τα γκαρντ του Ηρακλή, έχοντας αφήσει πίσω τον προσωπικό τους αντίπαλο έβρισκαν μεγάλο κενό στο κέντρο της άμυνας σουτάροντας ανενόχλητοι, με τους ψηλούς του Άρη να μένουν μέσα στη ρακέτα. Ακόμα όμως και όταν οι Ντραγκίσεβιτς και Γκάγκιτς προσπαθούσαν να εμποδίσουν τους Αμερικανούς του Ηρακλή, είτε απλά δεν προλάβαιναν είτε οι αντίπαλοι γκαρντ πάσαραν με ευκολία στον αμαρκάριστο παίκτη. Ο Ηρακλής, εκμεταλλεύτηκε, δηλαδή, την έλλειψη αθλητικότητας των ψηλών του Άρη, τα αργά τους πόδια και την πλήρη απουσία deflections.

Βέβαια, το μειονέκτημα που αναφέραμε δεν αφορά αποκλειστικά τους ψηλούς του Άρη. Είναι και θέμα ομαδικής αμυντικής λειτουργίας και συγκεκριμένα θέμα αμυντικών περιστροφών. Προς το παρόν το επίπεδο της άμυνας του Άρη σε αυτό τον τομέα είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο, με τους αντιπάλους του να βγάζουν αμαρκάριστο σουτ με δυο-τρεις πάσες. Σίγουρα οι αμυντικές περιστροφές θα δουλεύονται και θα βελτιώνονται με το πέρασμα του χρόνου, όμως εδώ έχουμε άλλο ένα δομικό πρόβλημα.

  Όσο και να δουλευτεί ο τομέας αυτός, το πρόβλημα θα παραμείνει καθώς πολλοί παίκτες του Άρη είναι πολύ αδύναμοι στην close out άμυνα, τόσο λόγω έλλειψης ταχύτητας και γρήγορων ποδιών όσο και λόγω απουσίας αμυντικού ενστίκτου και προσήλωσης.

Τέλος, προβληματίζει έντονα και το θέμα των αποστάσεων στην επίθεση. Προφανώς και αυτό το στοιχείο μπορεί να διορθωθεί αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου. Και αυτό διότι απουσιάζει τελείως το μακρινό σουτ από τις δύο θέσεις των ψηλών. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρατηρείται το φαινόμενο να είναι γεμάτη η ρακέτα και αυτό να δυσκολεύει τόσο τους Ντραγκίσεβιτς και Γκάγκιτς να ποστάρουν με επιτυχία, όσο και τους περιφερειακούς (ειδικά τον Μόρις) να έχουν τον κατάλληλο χώρο ώστε να πάνε στο ντράιβ. Συνέπεια αυτού είναι και οι πολλές πάσες που παρατηρούμε εντός της ρακέτας μέσα σε πολύ μικρό χώρο, με το λάθος να είναι πολύ εύκολο να γίνει.

Συμπερασματικά, από τη βαριά χθεσινή ήττα αναδείχθηκαν κάποια προβλήματα, η λύση των οποίων είναι θέμα δουλειάς και χρόνου. Και το σίγουρο είναι ότι ακόμα και έτσι όπως είναι σήμερα διαμορφωμένος ο Άρης, μέσα στη σεζόν θα φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν θα έχει καμία σχέση με την τωρινή του εικόνα.

Ταυτόχρονα όμως, το χθεσινό παιχνίδι ήταν αποκαλυπτικό ως προς τις δομικές αδυναμίες της ομάδας, που είτε ο Σούλης Μαρκόπουλος θα ζήσει με αυτές προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις τους είτε θα χρειαστεί να πάρει δραστικά μέτρα για να τις αντιμετωπίσει. Με την διαφαινόμενη αντικατάσταση του Τάλτον πάντως, φαίνεται να κινείται προς τη δεύτερη κατεύθυνση..

Ο Τάσος Σκλιάμης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δικηγόρος. Μπασκετόφιλος, αγαπάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ ενώ στις αϋπνίες του λοξοκοιτάει και το NBA. Είναι ο υπεύθυνος της βαριάς, φιλοσοφημένης ανάλυσης (καφενείο) για τους αγώνες μπάσκετ στους offside.