Το γκράφιτι του Νίκου Γκάλη υπάρχει χρόνια στην Αθήνα και δεν έχει βεβηλωθεί από κανέναν μέχρι τώρα.

Ακόμα κι αν βρίσκεται στην Αθήνα, ακόμη κι αν φοράει την φανέλα του Άρη, κανείς δεν τόλμησε να το προσβάλει ακριβώς γιατί απεικονίζει τον μεγαλύτερο Έλληνα Αθλητή, τον άνθρωπο που έκανε έναν ολόκληρο λαό να αγαπήσει ένα άθλημα.

Βρέθηκαν λοιπόν οι καλοθελητές να το κάνουν. Κι όχι μόνο τον βεβήλωσαν, αλλά χρησιμοποίησαν και το όνομα της νεκρής πρώην γυναίκας του για την χλευάσουν.

Όμως οι οπαδοί θα έπρεπε να έχουν μάθει μάθει τόσα χρόνια. Οι εποχές που οι νεκροί βεβηλώνονται, που το όνομά τους προσβάλλεται, πρέπει να παρέλθουν ανεπιστρεπτί.

Έχει έρθει η στιγμή όπου οι οπαδοί θα πρέπει να μάθουν να σέβονται τους ήρωες της κάθε ομάδας, τις σημαίες τους, τα σύμβολά τους, τους νεκρούς…

Φυσικά και κάτι τέτοιο απαιτεί οπαδική κουλτούρα. Κουλτούρα που θέλει αξιοπρέπεια και σεβασμό. Κι αυτή ξεκινάει από τους μπροστάριδες και τους επιφανείς. Αλλά όπως φαίνεται για τους συγκεκριμένους απουσιάζει.

Για να εξαφανιστούν οριστικά λοιπόν τέτοια φαινόμενα, για να μην υπάρξουν άλλες προσβολές νεκρών, να μην υπάρξουν άλλες δολοφονικές επιθέσεις όπως η πρόσφατη στην Καμάρα, χρειάζεται τη σαπίλα να την πολεμήσεις με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Δείχνοντας την ποιότητα του οπαδικού κινήματος όπως το έχουμε ονειρευτεί, όλοι εμείς οι γνήσιοι, ρομαντικοί οπαδοί.

Και στον δικό μας κώδικα ηθικής, η ντροπή δεν έχει θέση…

Ο Γιώργος είναι φιλόλογος και γραφιάς. Αγαπάει πολλά πράγματα σ' αυτή τη ζωή, μεταξύ άλλων και τον αθλητισμό. Αλλά έναν αθλητισμό, από τον κόσμο για τον κόσμο. Μέσω των offside κάνει το γούστο του και μαθαίνει πολλά από την υπόλοιπη ομάδα. Του λείπει η Θεσσαλονίκη...