Η πολυαναμενόμενη απόκτηση γκαρντ έγινε πράξη, έστω και με αρκετή καθυστέρηση, με τον Κεν Μπράουν να είναι πλέον παίκτης του Άρη.

Ο βραχύσωμος γκαρντ αποτελεί τον ορισμό του γυρολόγου. Ο Άρης θα γίνει η 15η ομάδα στα οκτώ χρόνια επαγγελματικής καριέρας του Μπράουν. Το ακόμα πιο οξύμωρο είναι ότι ο Αμερικανός είχε αγωνιστεί σε τέσσερις διαφορετικές ομάδες στα κολεγιακά του χρόνια, φαινόμενο αρκετά σπάνιο. Στην Ελλάδα πάντως, τον γνωρίσαμε τη σεζόν 2016-2017 με τη φανέλα του Κοροίβου Αμαλιάδας, όταν και ήταν ο πρώτος σε πόντους και ασίστ στην Basket League προτού αναχωρήσει μεσούσης της χρονιάς για να παίξει μπάσκετ στο Λίβανο.

Αγωνιστικά, αυτό που κάνει τον 30χρονο γκαρντ να ξεχωρίζει είναι η ικανότητα του στο ένας εναντίον ενός. Του αρέσει να έχει isolation plays, καθώς με την εξαιρετική σταυρωτή του ντρίμπλα, το γρήγορο πρώτο βήμα και το χαμηλό κέντρο βάρους του, μπορεί να προσπερνάει τον προσωπικό του αντίπαλο. Και όταν αναφερόμαστε σε προσωπικό αντίπαλο δεν εννοούμε τον αντίπαλο ψηλό που καλείται να τον μαρκάρει μετά από αλλαγές στα μαρκαρίσματα, αλλά και τον αντίπαλο γκαρντ, στοιχείο πολύ σημαντικό για οποιαδήποτε ομάδα.

Ως προς τον τρόπο εκτέλεσης, αρέσκεται τόσο στο να πηγαίνει σε lay up (κυρίως από το δεξί διάδρομο) όσο και να σουτάρει από τη γραμμή του τριπόντου, πολλές φορές μετά από (την αγαπημένη του) σταυρωτή ντρίμπλα και step back.

Το κομμάτι της δημιουργίας αποτελεί ένα από τα προτερήματά του και στη μέχρι τώρα καριέρα του ήταν πάντα ψηλά στη στατιστική κατηγορία των ασίστ. Το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας του αφορά σε πάσες προς τους αμαρκάριστους συμπαίκτες στο τρίποντο αφού έχει προκαλέσει ρήγμα στην αντίπαλη άμυνα. Αντίθετα, οι πάσες στους ψηλούς μετά από pick and roll δεν είναι το δυνατό του σημείο.

Έχει έφεση στο παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο, επιδιώκει τον αιφνιδιασμό αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που σε αυτόν δρα ενστικτωδώς και σταματάει για μακρινό σουτ ενώ έχει αντικειμενικά καλύτερες επιλογές.

Στην άμυνα, σαφώς δεν είναι ο ορισμός του καλού αμυντικού παίκτη, αντιμετωπίζει θέματα με ψηλότερους και πιο δυνατούς αντιπάλους, ωστόσο μπορεί να πιέσει αποτελεσματικά πάνω στην μπάλα.

Ο Κεν Μπράουν είναι σίγουρα μία κίνηση χαμηλού ρίσκου για την ομάδα του Άρη. Αν κάναμε μία ανάλυση cost/benefit για την έλευση του νέου Αμερικανού του Άρη θα καταλήγαμε ότι το κόστος είναι σχεδόν μηδενικό, λαμβάνοντας υπόψη και το ποιον καλείται να αντικαταστήσει. Με λίγα λόγια, ο Μπράουν δεν γίνεται να είναι χειρότερος από τον Τάλτον!

Ο Γκάρι Τάλτον απογοήτευσε και σε καμία περίπτωση δεν προσέφερε αυτά που περιμένει μία ομάδα από έναν Αμερικανό γκαρντ. Η παθητικότητα (έως και αδιαφορία) του ήταν παροιμιώδης, δεν βοηθούσε στο σκοράρισμα, στον τομέα της δημιουργίας αγνοούταν, ενώ κάθε άλλο παρά καλός περιφερειακός αμυντικός ήταν.

Ο Μπράουν, από την άλλη πλευρά, είναι ένας τύπος παίκτη που έλειπε από την περιφέρεια του Άρη. Ένας παίκτης- “σβούρας”, που τον νιώθει η αντίπαλη άμυνα. Ικανός να απειλήσει εκ του μηδενός, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να αποτελέσει και έναν δεύτερο πόλο δημιουργίας δίπλα στον Μποχωρίδη.

Μιας και ο λόγος για τον αρχηγό του Άρη, η συνύπαρξη του Μπράουν με τον Μποχωρίδη είναι ένα ερωτηματικό, στο οποίο ο Σούλης Μαρκόπουλος καλείται να δώσει απάντηση. Ο νέος παίκτης του Άρη έχει συνηθίσει να έχει το ρόλο του ηγέτη σε οποιαδήποτε ομάδα έχει αγωνιστεί (και δεν είναι και λίγες). Έχει συνηθίσει να περνάει η μπάλα από τα χέρια του σχεδόν σε κάθε επίθεση και να είναι αυτός ο παίκτης που θα αποφασίσει για την έκβαση της επίθεσης. Μπορεί σίγουρα να έχει το συγκεκριμένο ρόλο στα λεπτά της ξεκούρασης του αρχηγού, όμως θα έχει ενδιαφέρον το εάν και το πως θα δέσει με τον Μποχωρίδη δίπλα του στο παρκέ.

Το σίγουρο είναι ότι με την επάνοδο του Μποχωρίδη και τις προσθήκες των Φιτζπάτρικ και Μπράουν, ο σημερινός Άρης λίγη μόνο σχέση έχει με τον Άρη που παρακολουθούσαμε στο μεγάλο σερί ηττών του. Η ομάδα παύει να είναι αργή και προβλέψιμη, ενώ νέες επιθετικές επιλογές προστίθενται στο παιχνίδι της. Η συνέχεια αναμένεται με ενδιαφέρον…

Ο Τάσος Σκλιάμης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δικηγόρος. Μπασκετόφιλος, αγαπάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ ενώ στις αϋπνίες του λοξοκοιτάει και το NBA. Είναι ο υπεύθυνος της βαριάς, φιλοσοφημένης ανάλυσης (καφενείο) για τους αγώνες μπάσκετ στους offside.