Από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, οι αγωνιστικές αδυναμίες του Άρη είναι εμφανείς όπως εμφανής είναι και η ανάγκη διόρθωσής τους μέσω μεταγραφικών κινήσεων.

Σίγουρα, είναι επιθυμητή η απόκτηση ενός αθλητικού σέντερ με ικανότητα στο παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη ώστε να αλληλοσυμπληρώνεται με τον Ντραγκίσεβιτς. Σίγουρα η υπόθεση της απόκτησης ενός γκαρντ που μπορεί να κάνει τη διαφορά αποτελώντας σοβαρό άξονα στην επίθεση της ομάδας είναι κομβικής σημασίας και δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Όμως από αυτήν εδώ τη στήλη είχαμε θέσει ως προτεραιότητα όχι την απόκτηση παικτών στις παραπάνω θέσεις αλλά αντίθετα την απόκτηση ενός τεσσαριού, μία κίνηση που θα έλυνε αρκετές από τις αγωνιστικές αδυναμίες που εμφανίζει το σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου. Και συγκεκριμένα ενός stretch four, ενός τεσσαριού, δηλαδή, με ικανότητα στο περιφερειακό παιχνίδι. Τα θετικά νέα είναι ότι αυτός ο παίκτης βρέθηκε στο πρόσωπο του Τορλίν Φιτζπάτρικ!

Αναλύοντας το παιχνίδι του νέου παίκτη του Άρη, πρέπει να ξεκινήσουμε από το εξής: το σουλούπι του μπερδεύει. Μπορεί να είναι ύψους 2,06 και να διαθέτει αθλητικό σώμα αλλά δεν πρέπει κανείς να περιμένει ένα στυλ παιχνιδιού βασισμένο στη δύναμη, με τον ίδιο να δίνει πολλές μάχες μέσα στη ρακέτα.

Αντίθετα, ο Φιτζπάτρικ αποτελεί τον ορισμό του περιφερειακού power forward. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του σουτάρει περίπου ίδιο αριθμό διπόντων και τριπόντων. Έχει αρκετά αξιόπιστο σουτ τριών πόντων και εμπιστεύεται τη συγκεκριμένη ικανότητα του. Η κίνηση στην οποία αρέσκεται είναι το σουτ αφού έχει κάνει το pop out ( συνήθως προς τη γωνία) μετά από side screen στον γκαρντ που έχει την μπάλα. Μία κίνηση που έχει τη δυνατότητα να την εφαρμόσει και στον Άρη ειδικά σε συνεργασία με τους Μποχωρίδη και Γκετσεβίτσιους.

Παρά το ύψος και τα αθλητικά του προσόντα, δεν συνηθίζει να ποστάρει τα αντίπαλα τεσσάρια, ακόμα και αν είναι θεωρητικά πιο αδύναμα από αυτόν. Αρκετές φορές ζητάει την μπάλα στα πέντε μέτρα από το καλάθι με τον αντίπαλο power forward στην πλάτη του. Ωστόσο, ενστικτωδώς με το που παίρνει την μπάλα γυρνάει κατά πρόσωπο στο καλάθι, έχοντας ως πρώτη ενστικτώδη επιλογή το σουτ από μέση απόσταση, το οποίο είναι ένα από τα πλεονεκτήματά του.

Δευτερευόντως, θα προσπαθήσει να παίξει τον αντίπαλο στα πόδια, καθώς ο νέος παίκτης του Άρη είναι ένας πολύ ικανός ball handler, παρά το ύψος του. Δεν είναι λίγες οι φορές, μάλιστα, που θα προσπαθήσει ακόμα και από το ύψος του τριπόντου να διασπάσει την αντίπαλη άμυνα με ντρίμπλα.

Το ποστάρισμα αποτελεί την τελευταία του επιλογή. Γενικά, ενώ διαθέτει τα σωματικά προσόντα, δεν του αρέσει το παιχνίδι των πολλών επαφών. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο Άρης στην επιθετική του λειτουργία είναι το παιχνίδι στο post. Επομένως, μικρό το κακό…

Ένα αρνητικό στοιχείο του νέου παίκτη του Άρη, όμως, είναι ότι δεν είναι τόσο θετικός στο παιχνίδι επαφών στην άμυνα. Θα λέγαμε ότι αμυντικά είναι ένας soft παίκτης ιδιαίτερα όταν καλείται να μαρκάρει στο post.

Παρόλα αυτά, αμυντικά διαθέτει ένα στοιχείο που έχει λείψει πολύ από τον φετινό Άρη. Ο Φιτζπάτρικ διαθέτει γρήγορα πόδια, καλό footwork, μεγάλα άκρα και ικανοποιητικό άλμα και, επομένως, μπορεί να μαρκάρει αποτελεσματικά τον αντίπαλο γκαρντ τόσο μετά από αλλαγές στα μαρκαρίσματα όσο και σε close out άμυνα. Το συγκεκριμένο στοιχείο αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του Άρη στην άμυνα και η προσθήκη του Αμερικανού αναμένεται να επουλώσει αρκετές από τις πληγές της κιτρινόμαυρης άμυνας.

Ικανός τόσο στα αμυντικά όσο και στα επιθετικά ριμπάουντ, αναμένεται να βοηθήσει πολύ στο συγκεκριμένο τομέα. Σημαντικό επίσης είναι ότι ο Άρης διαθέτει πλέον ένα τεσσάρι ικανό να ακολουθήσει ως trailer στον αιφνιδιασμό, καθώς οι εύκολοι πόντοι λείπουν πολύ από την ομάδα του Σούλη Μαρκόπουλου.

Η παρουσία του Φιτζπάτρικ είναι ικανή να λύσει πολλά από τα προβλήματα της ομάδας. Με τον Αμερικανό στο παρκέ, δίνεται η δυνατότητα για καλύτερες αποστάσεις στην επίθεση. Πλέον, δεν θα υπάρχει τεσσάρι που φοβάται να πάρει το μακρινό σουτ που του δίνεται και ενστικτωδώς θα κλείνει προς τα μέσα, καταστρέφοντας το spacing.

Επίσης, αν ένας παίκτης πρέπει να είναι χαρούμενος με τη μεταγραφή του Φιτζπάτρικ αυτός είναι ο Βλάντιμιρ Ντραγκίσεβιτς. Ο Μαυροβούνιος σέντερ θα έχει περισσότερους χώρους μέσα στη ρακέτα και θα τον βλέπουμε σίγουρα λιγότερες φορές να ζητάει την μπάλα σε σημεία του παρκέ από τα οποία δεν μπορεί να απειλήσει.

Το κυριότερο όμως είναι ο συνδυασμός της έλευσης του Φιτζπάτρικ με την επάνοδο του Μποχωρίδη. Όπως είπαμε, θα δούμε αρκετές φορές συνεργασίες pick and pop μεταξύ του αρχηγού και του νεοφερμένου Αμερικανού. Σημαντική παράμετρος, όμως, είναι και το pick and roll παιχνίδι μεταξύ Μποχωρίδη-Ντραγκίσεβιτς, ένα play που είχε λείψει πολύ από τον Άρη μετά τον τραυματισμό του αρχηγού. Με την παρουσία του Φιτζπάτρικ πλέον και ειδικά με ταυτόχρονη παρουσία του Γκετσεβίτσιους στο παρκέ, η αντίπαλη ομάδα θα σκεφτεί δύο φορές τη βοήθεια από την αδύνατη πλευρά στο ρολάρισμα του Ντραγκίσεβιτς.

Για την άμυνα αναφέραμε και παραπάνω ότι οι αλλαγές στα μαρκαρίσματα αλλά και οι περιστροφές θα είναι σίγουρα πιο αποτελεσματικές με την παρουσία του Φιτζπάτρικ. Μία σημαντική λεπτομέρεια, όμως, είναι ότι πλέον ο Σούλης Μαρκόπουλος διαθέτει ένα σημαντικό όπλο για περιπτώσεις όπου θέλει πίεση στην άμυνα, σε συνθήκες κυρίως που ο αγώνας έχει στραβώσει. Μέχρι σήμερα, στις περιπτώσεις που ο Άρης ήθελε να ανακόψει το ρυθμό της αντίπαλης επίθεσης κατέφευγε στη λύση μίας παθητικής άμυνας ζώνης. Πλέον, η παρουσία ενός αθλητικού τεσσαριού με γρήγορα πόδια δίνει τη δυνατότητα στον προπονητή του Άρη να μπορεί να πιέσει την αντίπαλη ομάδα (ίσως και με τη χρησιμοποίησή του στη θέση του σέντερ σε ιδιαίτερες συνθήκες).

Συμπερασματικά, ο Φιτζπάτρικ είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόταν ο Άρης. Η προσθήκη του αποτελεί μία εξαιρετική κίνηση καθώς μιλάμε για έναν αρκετά ποιοτικό παίκτη. Κυρίως, όμως, αποτελεί μία έξυπνη επιλογή καθώς με τη συγκεκριμένη κίνηση μπορούν να διορθωθούν πολλές από τις αγωνιστικές ανορθογραφίες που προέκυψαν από τα σοβαρά λάθη του αρχικού σχεδιασμού.

Ο Τάσος Σκλιάμης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δικηγόρος. Μπασκετόφιλος, αγαπάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ ενώ στις αϋπνίες του λοξοκοιτάει και το NBA. Είναι ο υπεύθυνος της βαριάς, φιλοσοφημένης ανάλυσης (καφενείο) για τους αγώνες μπάσκετ στους offside.