Κανείς δεν αμφισβητεί το ότι για μία ομάδα που δημιουργήθηκε λίγες ημέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, η υπομονή είναι αναγκαίο στοιχείο.

Όμως, όπως έχουμε επισημάνει πάλι από αυτήν εδώ τη στήλη, ένα μεγάλο μέρος των τρανταχτών προβλημάτων του Άρη δεν οφείλεται στο λίγο χρόνο που είναι οι παίκτες μαζί ούτε στον τραυματισμό του Μποχωρίδη (και εσχάτως του Μόρις).

Αντίθετα, τα προβλήματα στην εικόνα της ομάδας, είναι δομικά, οφείλονται σε συγκεκριμένες αδυναμίες του ρόστερ και σε σημαντικά μειονεκτήματα συγκεκριμένων παικτών. Όσος χρόνος και αν περάσει, όση δουλεία και αν γίνει στις προπονήσεις, τα προβλήματα αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν, να κυνηγούν την ομάδα και να οδηγούν το σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου σε ήττες σαν τη σημερινή.

  Το τελευταίο που πρέπει να γίνει, είναι να συνεχίσει να χρησιμοποιείται η έννοια της υπομονής ως πανάκεια. Τότε η καθυστερημένη κατάρτιση του ρόστερ θα καταστεί άλλοθι και η ήττα συνήθεια..

Για να το πούμε ξεκάθαρα. Ο Άρης χρειάζεται άμεσα ενίσχυση και όποιος δεν το βλέπει αυτό εθελοτυφλεί! Ακόμα πιο συγκεκριμένα, όσα προβλήματα και αν υπάρχουν στην περιφέρεια, αποτελεί άμεση προτεραιότητα η υπογραφή παίκτη στη γραμμή των ψηλών.

Τι είδαμε για ακόμα μία φορά; Την ομάδα σε καταστάσεις πέντε εναντίον πέντε να παίζει μπάσκετ προηγούμενων δεκαετιών. Παντελής έλλειψη κίνησης μακριά από την μπάλα. Δύο παίκτες μόνιμα να βρίσκονται μέσα στη ρακέτα, βάζοντας εμπόδια στους ίδιους τους συμπαίκτες τους. Ειδικά με την ταυτόχρονη συνύπαρξη Σλαφτσάκη, Μιλόσεβιτς και Ντραγκίσεβιτς στο παρκέ είδαμε και την τραγική φάση με τρεις παίκτες εντός της ρακέτας να προσπαθούν να κάνουν πασούλες, με το λάθος να είναι φυσικό επακόλουθο.

Για άλλη μία φορά, οι αποστάσεις στην επίθεση του Άρη ήταν απαράδεκτες. Ακόμα και όταν προσπαθούσε η ομάδα να εκμεταλλευτεί το συγκριτικό της πλεονέκτημα με τον Ντραγκίσεβιτς κοντά στο καλάθι, είδαμε τον αμυντικό του Σλαφτσάκη να πηγαίνει γρήγορα για βοήθεια είτε γιατί άφηνε τον Έλληνα φόργουορντ ανενόχλητο στο τρίποντο γνωρίζοντας την αδυναμία του στο μακρινό σουτ είτε γιατί ο ίδιος ο Σλαφτσάκης έκλεινε προς τα μέσα καταστρέφοντας το spacing. Αλλά ακόμα και όταν ο Ντραγκίσεβιτς κατάφερνε να ξεκινήσει την προσπάθειά του, βρισκόταν αντιμέτωπος και με τον προσωπικό αντίπαλο του Μιλόσεβιτς, ο οποίος με τη σειρά του βρισκόταν σε μικρή απόσταση από τον Μαυροβούνιο σέντερ του Άρη.

  Μιας και αναφερόμαστε στον Ντραγκίσεβιτς, για ακόμα μία φορά είδαμε τον αντίπαλο γκαρντ να κυνηγάει το ένας με έναν εναντίον του. Γενικά το pick and roll είναι η χαρά των αντιπάλων του Άρη. Ο συνδυασμός των αργών ποδιών των ψηλών του Άρη σε συνδυασμό με την αδυναμία των κοντών του να μαρκάρουν αποτελεσματικά πάνω στα σκριν, δημιουργεί συνεχώς τις προϋποθέσεις για ελεύθερα σουτ των αντιπάλων. Τουλάχιστον, ο Ντραγκίσεβιτς με την επιθετική του παρουσία εξισορροπεί την αμυντική του αδυναμία. Για τον Γκάγκιτς όμως δεν ισχύει το ίδιο…

Στα ελάχιστα θετικά της ημέρας σίγουρα είναι η εμφάνιση του Γκάρι Τάλτον. Αυτή οφείλεται στο διαφορετικό ρόλο που του ανατέθηκε. Όπως έχουμε ξαναπεί, ο Αμερικανός γκαρντ δεν είναι σε καμία περίπτωση ο παίκτης πάνω στον οποίο μπορεί να βασιστεί ο Άρης. Έχει σημαντικό μειονέκτημα στην οργάνωση του παιχνιδιού και στο decision making (πέρα από την ασταθή περιφερειακή άμυνά του). Αντίθετα, ο πραγματικός του ρόλος είναι αυτός του game changer. Του ταιριάζει να έρχεται από τον πάγκο και να προσπαθεί να αλλάξει το ρυθμό του αγώνα εκμεταλλευόμενος την ικανότητα του στο ανοιχτό παιχνίδι αλλά και στο σουτ του, που δεν γίνεται να το ξέχασε μέσα σε δύο μήνες.

Ο Φλιώνης επιβεβαίωσε και πάλι ότι όσο περνάει ο χρόνος βελτιώνεται, μετατρεπόμενος σε χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του Σούλη Μαρκόπουλου.

Ο Βαγγέλης Σακελλαρίου βοήθησε στην άμυνα, αλλά στην επίθεση κινήθηκε ξανά σε ρηχά νερά. Ωστόσο αν κάποιος έχει σοβαρή δικαιολογία για τις έως τώρα εμφανίσεις του, αυτός είναι ο έμπειρος γκαρντ του Άρη, ο οποίος βρίσκεται εδώ και καιρό εκτός αγωνιστικού ρυθμού. Παρόλα αυτά, είναι σίγουρο ότι η απόδοσή του θα ανέβει και στην πορεία μπορεί να καταστεί όχι μόνο ένας καλός συμπληρωματικός παίκτης αλλά και παίκτης-βαρόμετρο για τον Άρη.

Με την επιστροφή του Μόρις, αλλά κυρίως με την επάνοδο του Μποχωρίδη, είναι σίγουρο ότι η εικόνα της περιφερειακής γραμμής θα βελτιωθεί. Η παρουσία του Αμερικανού θα δώσει στην ομάδα ενέργεια και κίνηση μακριά από την μπάλα, ενώ με την επιστροφή του αρχηγού, ο Άρης όχι μόνο θα κερδίσει σε σκοράρισμα και χαρακτήρα, αλλά θα κερδίσει και τον Γκετσεβίτσιους, ο οποίος μπορεί ευκολότερα να βρει το ρόλο του ως spot shooter αντί να προσπαθεί να δημιουργήσει μετά από ντρίμπλα, πράγμα στο οποίο ποτέ δεν είχε έφεση αλλά αναγκάζεται να κάνει τώρα. Εκεί ίσως ταιριάζει το στοιχείο της υπομονής.

Στους ψηλούς όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην front line υπάρχουν τρεις παίκτες: Ντραγκίσεβιτς, Γκάγκιτς, Μιλόσεβιτς. Κανείς από αυτούς δεν είναι αθλητικός, κανείς δεν μπορεί να ακολουθήσει τον αντίπαλο γκαρντ μετά από αλλαγές στα σκριν και κανείς δεν μπορεί να απειλήσει με αξιοπιστία από μακρινή απόσταση.

 Εκεί καλό είναι να γίνει γρήγορα η αποδοχή του λανθασμένου σχεδιασμού. Λάθη γίνονται και δεν είναι ντροπή κανείς να τα παραδέχεται προβαίνοντας σε αλλαγές. Είναι άμεση ανάγκη να αποκτηθεί παίκτης στη γραμμή των ψηλών. Το αν αυτός θα είναι ένα τεσσάρι με ικανότητα στο περιφερειακό παιχνίδι ή ένα αθλητικό σέντερ, προφανώς θα το εκτιμήσει η τεχνική ηγεσία. Η ενίσχυση όμως δεν μπορεί να περιμένει…

Ο Τάσος Σκλιάμης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δικηγόρος. Μπασκετόφιλος, αγαπάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ ενώ στις αϋπνίες του λοξοκοιτάει και το NBA. Είναι ο υπεύθυνος της βαριάς, φιλοσοφημένης ανάλυσης (καφενείο) για τους αγώνες μπάσκετ στους offside.