Με το τέταρτο επίσημο παιχνίδι του Άρη για φέτος να αποτελεί παρελθόν, έχουμε πλέον μία σαφή εικόνα για τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν το φετινό ρόστερ.

Μπορεί εν μέρει να υπάρχουν δικαιολογίες, όπως η καθυστέρηση στο σχεδιασμό, η ελλιπής προετοιμασία και ο τραυματισμός του Μποχωρίδη. Όμως, όπως έχουμε ξαναπεί, τα αδύναμα σημεία των μέχρι τώρα εμφανίσεων της ομάδας δεν έχουν προσωρινό χαρακτήρα, καθώς βασίζονται σε δομικά μειονεκτήματα του ρόστερ και σε εγγενείς αδυναμίες κάποιων παικτών.

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και για ακόμα μία φορά ο προσωπικός αντίπαλος του Τάλτον έκανε πάρτυ. Ο Ρέινολντς δημιουργούσε ρήγμα όποια στιγμή ήθελε, με αποτέλεσμα είτε να σουτάρει ανενόχλητος είτε να πασάρει με χαρακτηριστική άνεση στους αμαρκάριστους συμπαίκτες του, τελειώνοντας τον αγώνα με 13 ασίστ!

Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι οι γκαρντ των αντιπάλων του Άρη θυμίζουν Χάρντεν. Ο Σμιθ του ΠΑΟΚ είχε σκοράρει 28 πόντους, ο Χάνλαν του Ηρακλή 17, όσους και ο Ρέινολντς χθες, πέρα από τις ασίστ που αναφέραμε. Η αδυναμία του Τάλτον στην άμυνα είναι εμφανής, με τον Αμερικανό είτε να μην μπορεί να ακολουθήσει τον αντίπαλο γκαρντ, είτε (κυρίως) να μην δείχνει καμία διάθεση να σπάσει το αντίπαλο σκριν.

Ένα άλλο επαναλαμβανόμενο πρόβλημα για τον Άρη είναι η έλλειψη ταχύτητας και ο αντίκτυπος αυτής στις αμυντικές αντιδράσεις. Οι ψηλοί του έχουν αργά πόδια, αδυνατούν να μαρκάρουν κοντύτερους αντιπάλους μετά τις αλλαγές στο pick and roll, ενώ η close out άμυνά τους είναι υπερβολικά αργή, με τα ανενόχλητα σουτ των αντιπάλων να τείνουν να γίνουν συνήθεια. Οι αργές αμυντικές αντιδράσεις των ψηλών του Άρη σε συνδυασμό με την σχεδόν ανύπαρκτη αμυντική προσπάθεια του Τάλτον, κάνουν την ομάδα υπερβολικά soft στον αμυντικό τομέα.

Για ακόμα μία φορά, επίσης, είδαμε τον Άρη να αδυνατεί να αλλάξει το ρυθμό του αγώνα μέσω της άμυνάς του όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Όπως με τον Ηρακλή έτσι και απέναντι στη Λάρισα, ήταν αδύνατο το να εφαρμοστούν πιεστικές άμυνες με σκοπό να γυρίσει το ματς. Αντί αυτού, είδαμε και πάλι να προτιμάται η άμυνα ζώνης. Προφανώς και η τεχνική ηγεσία δεν έκανε λάθος χρησιμοποιώντας αυτό τον τύπο άμυνας. Απλώς, γνωρίζει και η ίδια ότι με το υπάρχον ρόστερ δεν μπορεί να αλλάξει ο ρυθμός του αγώνα μέσω επιθετικής άμυνας.

Ωστόσο, η αμυντική αδυναμία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποσυνδεθεί από τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν την επιθετική λειτουργία. Στο σύγχρονο μπάσκετ, επίθεση και άμυνα βρίσκονται σε στενή αλληλεξάρτηση και αυτό φάνηκε και στο χθεσινό παιχνίδι. Η Λάρισα βρήκε πολλούς εύκολους πόντους είτε σε πρωτέυοντες αιφνιδιασμούς είτε στην early offense, εκμεταλλευόμενη τα λάθη στα οποία έπεφταν οι παίκτες του Άρη στην επίθεσή τους.

Στην επιθετική λειτουργία υπάρχει, μεταξύ άλλων, μεγάλο θέμα με τις αποστάσεις. Ο Άρης δεν απλώνει το παιχνίδι του και εκδηλώνει τις επιθέσεις του μέσα σε μικρό χώρο. Λόγω αυτού, δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των παικτών του. Οι σέντερ του δεν έχουν την ευχέρεια να οδηγηθούν σε προσωπικές ενέργειες, ο Μόρις δεν έχει χώρο να κάνει τα cuts στα οποία έχει έφεση, ακόμα και ο Γκετσεβίτσιους παρά τη χθεσινή του ευστοχία δεν μπορεί να σουτάρει υπό τις προυποθέσεις που θέλει.

Κομβικό ρόλο στο θέμα του spacing παίζει η απουσία ενός ψηλού, με ικανότητα στο περιφερειακό παιχνίδι. Με ένα stretch four, δηλαδή με ένα τεσσάρι που θα έπαιζε περισσότερο περιφερειακά, θα απειλούσε από τη γραμμή του τριπόντου, ενώ ταυτόχρονα θα είχε την ικανότητα να διεισδύσει, η εικόνα του Άρη στην επίθεση θα άλλαζε σε μεγάλο βαθμό. Ένας τέτοιος παίκτης θα ήταν δε ιδιαίτερα χρήσιμος με την επιστροφή του Μποχωρίδη και συγκεκριμένα θα ήταν το κατάλληλο συμπλήρωμα στην επιθετική λειτουργία όταν θα στήνονται κεντρικά pick and roll μεταξύ Μποχωρίδη και Ντραγκίσεβιτς.

Είναι προφανές ότι η ομάδα χρειάζεται χρόνο. Όμως, τα εγγενή προβλήματα είναι εμφανή και η υπομονή δεν είναι το αντίδοτο για την αντιμετώπισή τους. Κοινώς, ούτε ο Τάλτον θα γίνει ξαφνικά καλός αμυντικός, ούτε οι σέντερ θα γίνουν αθλητικοί, ούτε και τα τεσσάρια του Άρη θα αποκτήσουν ικανότητα στο περιφερειακό παιχνίδι.

Σε μία ομάδα που σχηματίστηκε κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες είναι λογικό να έχουν προκύψει στρεβλώσεις στη στελέχωση του ρόστερ. Είναι μάλιστα κρίμα για την προσπάθεια που έχει γίνει, με την ύπαρξη στην ομάδα κάποιων πραγματικά πολύ καλών παικτών, η ομάδα να προδίδεται από κάποιες συγκεκριμένες αδυναμίες και να γνωρίζει ήττες σαν τη χθεσινή.

Ο δομικός χαρακτήρας των αδυναμιών αυτών συνεπάγεται, όμως, ότι αυτές δεν μπορούν να διορθωθούν εκ των έσω, με την αναζήτηση παικτών στην αγορά να είναι αναγκαία…

Ο Τάσος Σκλιάμης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δικηγόρος. Μπασκετόφιλος, αγαπάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ ενώ στις αϋπνίες του λοξοκοιτάει και το NBA. Είναι ο υπεύθυνος της βαριάς, φιλοσοφημένης ανάλυσης (καφενείο) για τους αγώνες μπάσκετ στους offside.